Mostrando entradas con la etiqueta passat. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta passat. Mostrar todas las entradas

sábado, 31 de octubre de 2009

Destinos

Berenjenal, embrollo: Situación embarazosa, conflicto del cual no se sabe cómo salir.

En ocasiones en la vida te das cuenta que en realidad lo que creías querer hacer no es lo que quieres hacer y has encontrado un nuevo camino, y luchas por seguirlo. No es fácil pues la costumbre de lo que has creído durante años, el entorno, tus aficiones... todo te empuja a mantenerte en antiguo deseo, pero te esfuerzas. Consigues forjarte un camino nuevo hacia tu nuevo objetivo, aprendiendo de nuevo, de cero en un mundo desconocido pero de repente, algo se rompe. Tu camino se complica, mucho. Cuesta avanzar no porque no quieras, no porque no sepas el camino sino porque el entorno se ha vuelto agreste, monótono y cuasi peligroso. El sentido común dice que deberías dar media vuelta, volver atrás y continuar por otro lado, nunca es tarde para cambiar, si lo quieres de veras.

Pero. Porque todo tiene un "pero". Pero has avanzado demasiado, estás demasiado lejos del último desvío como para tirar todas tus cosas por la ladera y echar a correr hacía el principio. Aunque no ves el final, no sabes donde está, sabes bien que esté donde esté, está más cerca que el principio del camino. Pero no por ello tardarás menos en llegar, el camino hacia delante es más duro que hacía atrás.

No es sólo más duro porque es un camino desconocido. Se hace camino al andar, que dicen. Pero tus fuerzas ya no son las que fueron. Estás cansado, llevas demasiado tiempo en un camino sin claros ni desvíos: solo hay rocas grandes, muy grandes, enormes, que rodeas, dinamitas, escalas o empujas para poder seguir adelante. Quieres llegar, lo sabes. Pero llega un momento en el que el esfuerzo físico ya no sirve de nada. Tu mente te ha abandonado.

Aquello por lo que luchabas ya no te merece la pena, de hecho no te apetece nada de lo que sabes que hay al final del camino, o en el primer claro tranquilo con grillos y pajaritos de fondo.

Lo único que quieres es acurrucarte en una esquina del sofá, con un montón de dramas y comedias en DVD, una taza caliente de café y una manta dos veces tu tamaño. Es decir, volver al confortable y asfaltado camino que conocías y que tanto tiempo seguiste. No porque sea más fácil en realidad, sino porque sabes que ahí hay un refugio encantador en el que pasar el tiempo que necesites.

Ése camino está tan lejos, es volver a empezar. Renunciar a todo el camino hecho y volver atrás. Dándole así la razón a aquellos que no confían en ti porque creen conocerte. Lo malo, lo peor, es que sin conocerte apenas, te calaron demasiado bien. Y ésto duele en el alma reconocerlo.

Y no hay más tiempo para decidirse. Llevas dos años en ruta hacía quizás ninguna parte o puede que hacía el mismo lugar.

Empiezas a creer en el Destino.

(cambio de persona): Pienso que, si algo es tan difícil de conseguir, no por difícil objetivamente hablando, sino personalmente tan difícil, es que no es mi destino, pero no soy capaz de darme cuenta. O quizás es una dura y para nada graciosa prueba del Destino para comprobar mi resistencia de cara al futuro.

No lo sé. Como tantas otras veces, no lo sé.

Adiós.

domingo, 7 de junio de 2009

Charcos

Cuando éramos pequeños y llovía, nuestras madres nos ponían unas botas de plástico petrolero impenetrable, las Botas de Agua.

Con éste calzado te sentías algo así como indestructible, eran un seguro contra riños siempre y cuando mantuvieras la capucha en la cabeza (o el paraguas aproximadamente cubriendote).

Entonces, con éstas superbotas y los demás niños el objetivo era conseguir saltar con la máxima fuerza en el charco más grande.

Hoy, en su inhexorable obsesión por llover en fin de semana, el clima ha decidido regalarnos un chubasco aislado de intensidad media y ha cubierto de charcos la ciudad, igual que cuando eramos niños.

Pero hoy, a diferéncia de entonces, nuestra madre no nos ha equipado con unas superbotas y un paraguas de colores y las reglas del juego han cambiado.

Ahora el objetivo es conseguir llegar al destino con los pies secos esquivando los charcos más grandes del mundo entero, buscando el mejor camino para llegar sin darle motivos a mamá para reñirnos demasiado.

Sea con superbotas o con zapatitos, los charcos siempre proporcionan un ratito de tonta diversión urbana que recordamos con especial cariño para siempre.

Porque hoy, ¡llueve en la ciudad!

jueves, 22 de enero de 2009

Desenpolvando

Somos lo que fuimos de niños. Como niños fuimos por lo que jugamos. Aquellos juguetes rotos, perdidos, nuevos, olvidados, deseados. Ésos juguetes que una vez lo fueron todo para nosotros, y a la vez, fueron nosotros y fuimos ellos, desaparecen de nuestra vida y no los echamos en falta.

Tardes de domingo, veranos, inviernos, con el suelo invadido de todo tipo de cosas, cajas, juguetes, coches, piezas, muñecos, incluso objetos diversos que no se pensaron como juguete. Todo es parte de una nueva realidad, un mundo paralelo, fantástico o real propio, único, especial. Un mundo que de noche dormía como tú, y por las tardes renacía renovado, igual pero diferente. Cada día era nuevo.

Pero un día, de repente crecimos, empezamos a necesitar espacio y esos juguetes imprescindibles van subiendo centímetros en los estantes hasta llegar a lo más alto, que en éste caso, no es ningún triunfo.
Llegan arriba, des de donde ven pasar nuestra vida, añorando tiempos mejores. No están rotos, no les faltan piezas, complementos o partes móviles, las pilas están en plena forma; que ocurre? Simplemente, fueron aparentemente olvidados.

Cuando ya están del todo cubiertos por el polvo del tiempo y el olvido un día, debes sacarlos de su apartado rincón, y aparece. Todos aquellos recuerdos fantásticos del niño que un día fuiste y que sigue en plena forma en tu interior aparecen, los miras con cariño, los proteges, no permites que nadie más que tu los mueva, te debes a ellos, sientes que nadie mejor que tu los protegerá.

Al verlos de nuevo recuerdas ésas historias, esos días sólo, con familia, con amigos. Y te das cuenta de todo lo que has vivido, y quizás gracias a ésas cajas polvorientas que miras con cariño y nostalgia.

Tu mente ya no está aquí, ahora, en el cuerpo de un adulto, o un adolescente sujetando unas viejas cajas. Vuelves a estar tirado en el suelo, mucho tiempo atrás, jugando a mil y una historias que aun recuerdas.


Esbozas una sonrisa y una lágrima cae sin que quieras detenerla.

miércoles, 27 de agosto de 2008

Abandonando el falso presente

Llega un dia, en el transcurso de ése presente que creiste crear a continuación de tu pasado, en el que te das cuenta que no creaste un presente, sino que continuaste con el pasado.

Llega un dia, en el transcurso de éste presente que creiste crear a continuación de tu psado, en que abres los ojos, y te das cuenta, así, sin más, que ése falso presente en que vivias ha pasado, sin más, de repente, sin previo aviso. Y además de éso, sabes como es el presente de verdad, en el que tu y sólo tu gobiernas todo lo que sucede, lo que piensas, lo que haces.

Tu presente está aquí, no hace falta que te espere, estás preparado; es el momento y podrás llegar a todo lo que desees.

Ahora sí, eres capaz de todo.

sábado, 23 de agosto de 2008

Enyorança

A tots aquells que han canviat de cami:

Us trobo a faltar, espero que algun dia, tornem a trobar-nos i saber què va fer que escollissim no tornar-nos a trobar.

lunes, 23 de junio de 2008

Cambio

En resposta a l'Àfrika Winslet:
Dudas, abismos, pensamientos sin control. Sonrisas pasadas, dudas presentes, miedos, dudas y sonrisas futuros se entrelazan sin control, en el corazon camino de la mente.

La vida cambia, los dias cambian, todo cambia. Un segundo te cambia la vida, un instante te cambia la existencia, el siguiente segundo, instante, momento te la vuelve a cambiar.

La vida es cambio, novedad, duda, miedo.


El mañana siempre existe, aunque no sabemos cuán habrá cambiado respecto el ahora, y eso, da miedo, pero el miedo debe ayudarnos a tirar hacia adelante aunque sólo sea para huir de él

lunes, 2 de junio de 2008

Espontaneitat

Normalment, les festes i sortides amb amics que un recorda millor són aquelles que són fruit de la total improvització.

No sé encara a quin dia visc, ni si és de dia o és de nit, però m'ho he passat molt bé, que era la única cosa obligatòria de la nit, al cap i a la fi.

domingo, 30 de marzo de 2008

Incertesa

Tinc tot de pensaments donant volts pel meu cap de forma desordenada, apretada i decontrolada, en general que tenia necessitat de plasmar, d'ordenar però no ho he aconseguit d'una forma prou clara fins i tot per mi, aixi que el que se m'ha ocorregut ha estat dibuixar la meva incertesa. No sóc un gran artista, de fet, sóc un pèssim artista, sobretot pèssim dibuixant i pèssim pintor, però crec que s'entendrà prou bé.
Què he de fer? Quin "estil de vida" he de seguir? El d'abans? el d'ara? buscar nous i millors estils i formes de viure?

miércoles, 5 de marzo de 2008

Salut i vida

Porto un temps indeterminat en un estat similar a les vacances i, curiosament, no em sento millor, ja que no tinc temps per quasi res més que desordenar encara més el meu cicle biològic; crec que desaprofito molt el temps, massa. Ahir era la una, i 5 minuts més tard eren la 1.45 de la matinada, i no havia fet RES de RES: mirar fixament la pantalla sense cap finalitat.

Algo bo he tret d'aquest període. Vaig trobar una oferta de feina que creia interessant, vaig anar a la entrevista tècnica i a la de relacions humanes fa 15 dies, i bé: dilluns començo a treballar! Ja veurem a veure que tal.

Tot i això, ara mateix estic força malament ja que divendres van treure'm dos queixals del seny que tenia pendents des de setembre de 2006 (quan em van treure els dos de la esquerra). Porto molt malament això de no poder menjar i no sé si és autosuggestió o què, però crec que aquesta setmana per la tele tot el menjar que apareix és tremendament apetitós. Avui és el dia que més "seriosament" he sopat i era un frankfurt tallat co si fós fuet. La resta de dies era pa bimbo a bocinets i formatge :( això no és vida!! Almenys no estic quasi inflat, el morat ja té un to groguenc força curiós i puc mantenir converses curtes i poc efusives. Però no puc obrir la boca, amb esforç una cullera de postre per menjar un petitsuisse gegant (que m'acaba fent mal la ferida per l'esforç d'obrir la boca).

Espero a més, que a mesura que torni la rutina em torni la inspiració i pugui fer posts curts i efusius com alguns dels anteriors, dels quals n'estic orgullós que hagin sortit de la meva inspiració.

Salut amics!